Εἰπώθηκε στὸν εὐλογημένο Ἐπιφάνιο ἐπίσκοπο Κύπρου, ἀπὸ τὸν ἀββᾶ τῆς μονῆς ποὺ εἶχε στὴν Παλαιστίνη, τὸ ἑξῆς: Μὲ τὶς εὐχές σου δὲν ἀμελήσαμε τὸν κανόνα μας ἀλλὰ μὲ ἐπιμέλεια κάνουμε καὶ τὴν τρίτη, καὶ τὴν ἕκτη καὶ τὴν ἐνάτη ὥρα. Αὐτὸς ὅμως ἐλέγχοντάς τους ἐπιτιμητικά, τοὺς ἔκανε ὑπόδειξη λέγοντάς τους: «Φαίνεται ὅτι ἀμελεῖτε τὶς ἄλλες ὧρες τῆς ἡμέρας καὶ δὲν κάνετε τὴν καρδιακὴ εὐχή.» Διότι πρέπει ὁ ἀληθινὸς μοναχὸς νὰ ἔχει τὴν εὐχὴ καὶ τὴν ψαλμωδία ἀκατάπαυστα στὴν καρδιὰ του.
Ὁ ἴδιος ἔλεγε, ὅτι ὁ Δαυὶδ ὁ προφήτης προσευχόταν τὰ μεσάνυχτα, καὶ ξυπνοῦσε στὰ μέσα τῆς νύχτας, παρακαλοῦσε τὸν Θεὸ πρὶν ξημερώσει, τὰ ξημερώματα παρουσιαζόταν ἐνώπιόν Του, παρακαλοῦσε τὸ πρωί, ἱκέτευε τὸ ἀπόγευμα καὶ τὸ μεσημέρι καὶ γι’ αὐτὸ ἔλεγε: «Σὲ αἰνοῦσα ἑπτὰ φορὲς τὴν ἡμέρα.»
Εἶπε ἀκόμη ὅτι εἶναι μεγάλος κρημνὸς καὶ βαθειὰ χαράδρα τὸ νὰ ἀγνοεῖ ὁ χριστιανὸς τὶς Γραφές.
